محمد كاظم بن نجم العلماء ( مجتهد ) 1308 ه ق / 1890 م 1341 ه ق / 1923 م مولانا سيد محمد كاظم فرزند آقاى نجم العلماء مولانا سيد نجم الحسن بود ، مولانا محمد كاظم در ماه صفر 1308 ه ق در لكنهو به دنيا آمد . پدرش به تعليم و تربيت وى توجه مخصوص داشت و او در محضر استادان شهر و مدرسهء ناظميه به تحصيل علم پرداخت و مدرك ممتاز الافاضل را به دست آورد و در همان مدرسه به تدريس مشغول شد . وى در سال 1330 ه ق براى اولين بار به اتفاق پدرش به قصد زيارت به عتبات عاليات رفت و در سال 1340 ه ق دوباره براى زيارت مشرّف شد و از آية اللّه مرجع اعظم آقاى ابو الحسن اصفهانى و حجة الاسلام سيد محمد فيروزآبادى و آية اللّه ميرزا حسين نائينى و حجة الاسلام سيّد ضياء عراقى و آية اللّه سيد اسماعيل صدر به دريافت اجازات نايل آمد . وى در تأليف كتب درسى و نوشتن نظم و نثر فارسى و عربى تسلط داشت ، ولى متأسفانه در سنين جوانى در نجف بيمار شد و آرزويش ديدار والدينش بود تا اينكه به موطن خود بازگشت و پس از ديدار والدين در لكنهو در سال 1341 ه ق مطابق 1923 م درگذشت . مولانا محمد كاظم فردى باهوش و خوش‌اخلاق و جوانى پرهيزگار بود . استاد مولانا محمد صادق و مولانا محمد محسن فرزندان او هستند و ترجمهء الشيعة و فنون اسلام كه به چاپ نرسيده از آثار اوست . محمّد كاظم 1280 ه ق / 1863 م 1353 ه ق / 1934 م مولوى ، حكيم ، دكتر سيد محمد كاظم خان ، استاندار بازنشسته و عموى مولانا على حيدر بود . وى در ابتدا به كسب علوم دينى پرداخت و درسهاى عربى و فارسى را به اتمام رسانيد ، سپس علم طب آموخت و زبان انگليسى را نيز فراگرفت و اصول معالجهء بيماران را به دست آورد و حكومت وقت او را به عنوان پزشك استخدام كرد و در حدود سال 1346 ه ق بازنشسته شد و بعد از شانزده سال در زادگاه خود كهجوه بلوك سارن در 7 آوريل 1943 م / محرم 1353 ه ق درگذشت .